İzmit gençleri için bir sığınak: Oyun salonları

İzmit’in Gençleri İçin Bir Sığınak: Oyun Salonları

Kocaeli’nin İzmit ilçesinde oyun salonlarına giden gençlerle yapılan görüşmeler sonrasında, gençlerin oyun salonlarını bir kaçış ve stresten uzaklaşma alanı olarak gördüğü anlaşılmaktadır.

Endüstrileşme ve kentleşmenin ortaya çıkardığı yaşam biçimine sürekli uyum sağlamak zorunda olan kişilerin, harcadıkları enerjinin doğurduğu gerilimlerin periyodik olarak ortadan kaldırılması psikolojik dengelerini korumak açısından gereklidir. Bunun için farklı zaman aralıklarında kişilere ait serbest zaman olanaklarının yaratılması toplumlarda kurumsallaşmıştır. Endüstrileşen toplumlarda iş ve yaşam koşullarının kişiyi topluma yabancılaştırması üretim açısından son derece olumsuz bir etkendir. Bu olumsuzluğu giderebilmenin temelinde, serbest zaman olanakları yaratılarak, bireyin kendini yenilemesi yatmaktadır.

Ancak, bugüne kadar değişik şekillerde tanımlanan ve özetle; iş, uyku ve zorunluluklar dışında kalan zaman olarak bilinen serbest zaman kavramı, günümüzde kendini psikolojik, sosyal ve fiziksel olarak yenileme işlevinden daha çok zamanın ruhuna uygun olarak yeniden inşa edilmektedir.

Günümüz gençlerinin evde ve okulda otoriteye boyun eğmesi onları bu otorite alanının dışına çıktıklarında farklı aktivitelere yönlendirmiştir. Özellikle çocukların ve gençlerin hedef alındığı otoriter yapı içerisinde, gençlerin kaçtıklarını alan oyun salonları olmaktadır.

Oyun kültürel özelliklerden bağımsız düşünülmez. Özellikle çocukluk döneminde yaratılan oyunlar farklı kültür ve kimliklerin izlerini taşır. Gelişim için oldukça önemli olan oyunlar, çocukların zihinsel anlamda kendilerini gerçekleştirmelerine ve serbest zamanlarını değerşendirme faaliyeti olarak karşımıza çıkar. Bireyin gizli kalmış veya eksik özelliklerini geliştirmede önemli bir role sahiptir.  Geleneksel yapıdan kapitalist düzene geçiş aşamasında ise oyun kapalı alanlara sıkışmış, Disney dünyası ile anılmaya başlanmıştır. Geleneksel oyun yapıları yerini kapalı kaçış alanlarına birakmıştır. AVM’lerde para atılarak oynanan oyun otomatları, oyun dünyasında “parası olan düdüğü çalar” fikrini geliştirmiştir. Oyunda eşitlik ve birlik düşüncesi kaybolmuş, rekabet ve şiddet ortaya çıkmıştır. Günümüzde aile yapısının oyunu yasaklama talebi, çocukların aile yapısına başkaldırmasına ve ev hayatından kaçarak kendilerini yeni oyun mekanlarına atmasına neden olmuştur. Bu alnalardan ilk sırada gelen ise oyun salonlarıdır.

Bu bilgiler ışınğında, İzmit ilçesinde görüşüne başvurulan gençler, oyun alanlarını otoriteden bir kaçış olarak görmekte, bu salonlarda otoriteye karşı geliştiremedikleri tavrı geliştirdikleri görülmektedir. Dinlenen gençlerin görüşlerinin bazıları şu şekilde:

 

Erkek 16 Lise

Abi anne ve babam çok eski kafalı. Evde çok iyi bir makinem olmasına rağmen internet kafeye geliyorum. Boş zamanın çok bunu evde de değerlendirebilirim ama evde sürekli ders calış, erken uyu diyen anne ve babam var. Cok sıkıyorlar. Bazen okula diye kafeye gelip arkadaşlarla Age Of oynuyoruz. Grup oldugu için keyifli oluyor. Bazen ramazan da namaza diye oyuna geldiğim oluyor. Çok fazla Playstation oynamıyorum.

Erkek 21 Üniversite

İnternet kafaye ilk 2000’lerin başında gitmeye başladım. Sokaklarda arabalar çok geçmeye, tuğla arsalarının binalar yapılmaya başlanılmasıyla ne top oynanacak yer kaldı ne de yere yılan çizip kapat ittirmeye sokak.  Bir tür bu kültürde kazı çalışması var sizi yeni kültür olan internet kafe kültürüne yönlendiriyorlardı. internet kafelerde toplu oynanabilecek oyunlar da olunca sokak kültürünü aratmadı değil ama kendi kültürünü yarattı. Ben internet kafelerde oyun oynamaktan daha fazla oyundan sonra arkadaşlar arasında olan sohbetten hoşlanırdım.
Bir çoğumuz da internet kafelerde oyun oynamayı, sohbet muhabbete araç mahiyetinde gidiyorduk. İlk internet kafeye gidişlerimde heyecan daha sonralarında bu sohbetler için sona doğru da alışkanlık olaraktı. Şimdileri ise arkadaşlarla toplu oyun oynamak için bi araç hala kendileri.

Erkek 19 Üniversite

Lise de boş kalan zamanlarımda gidiyordum. Bir gün çarım (bir oyun karakteri) çalındı ve artık gitmiyorum. Evde oynuyorum artık. Evet serbest zaman mı? Benim için öyle. Serbest zamanın bana birsey kapatması gerekmiyor bence biraz dünyadan soyutlansam yeter bana.

Kadın 22 Üniversite

Çocukluğumuz ve masumiyetimizi günümüzde kaybettiğimizi düşünüyorum. Buraya gelmemde ki amaç kafa dağıtmak. Özellikle sınav zamanları sonrası kendimi buraya atıyorum. Bilardo salonunda bir kadın görünce garip garip bakan erkekler var ama ben burada kendimi rahatlamış ve özgür hissediyorum.

Erkek 20 Üniversite

Ben üniversiteyi bu yıl kazandım ve Kocaeli’ye geldim. Gelince başta biraz yabancılık çektim ama şimdi rahatım. Özellikle aile ortamından çıkıp tek kalmam benim için büyük bir şans. Kendi kararlarımı özgürce verebilirim. Önümü daha net görüyorum. Ben uzakdoğu film ve çizgifilmleri ile büyüdüm. Oyunlarımız sokaktaydı. O dönemler taştan yapılan kalelerin, üç kornerin bir penaltı yaptığı, bayramlarda kapı kapı gezip şeker topladığımız zamanalar. Bir tatlılığı vardı. Terlik fırlatan anne bile yok şimdi. Bu araya gelip oyun oynamamın nedeni başka yapabileceğim bir aktivite olmaması. Rahatlıyorum bir anlamda.

Erkek 19 Lise Mezunu

İnsanlar, cezası hapis ya da idam olan birçok suçu video oyunlarında gözünü kırpmadan işliyor. Belki de bu özgürlük sayesinde buradayız. Evde annem görse “o ne öyle adam öldürüyorsun kapat şunu” der.

Erkek 23 Üniversite

Geçmişte daha çok kaçardım oyun salonlarına. Artık kendimi frenledim ama yine de bazen canım sıkınlınca geliyorum. Sevgilimden ayrıldım geldim mesela. Bir aktivite gibi değilde kafa dağıtmak gibi görüyorum. Çevremde aile baskısı nedeniyle oyun salonlarına gelen çok kişi var. Hepsinin de evinde pc var ama rahat ve özgür değiller. Kuşak farkı beni de bazen çok zorluyor

Kadın 17 Lise

Ben oyun oynamaya falan gelmiyorum buraya. Buralarda ödev yaptırabiliyorum. Boş zamanımda sinemaya giderim.

Erkek 15 Lise

Annemler benimle fazla ilgilenmiyor. Benimle zaman geçirmezler. Evde bilgisayarım var onuda babam zorla aldı bana. Fazla kullanmama izin vermiyorlar ama babam benden daha fazla oturuyor. Evde çok sıkılıyorum. Keşke yalnız kalsam diyorum. Fazla arkadaşım yok. Evden veya okuldan çıkıp internet kafeye gelip uzun süre vurmalı kırmalı oyunlar oynarım. Pek eğlenmiyorum ama can sıkıntım kaçıyor. Buralara gizli gizli geliyorum. Babam bilse para vermez. Ama beni biraz rahat bıraksalar gelmem buraya.

Erkek 26 Yüksek Lisans

Eğitimim mühendislik alanında. Süreki bilgisayar ve teknik konularla içiçeyim. Bazen sabah saatlerine kadar uykusuz çalıştığım oluyor. Boş bir vakit bulduğum zaman kız arkadaşımla sinemaya veya bir kafeye gider otururuz. Aslında kapalı alanlar ama kentsel dönüşüm, rant, inşaat derken gidebileceğimiz doğal bir alan kalmadı. Hapsolmuş gibiyiz. Tek kaldığım zaman işte böyle Playstation oynamaya geliyorum. Seviyorum. Bende boş zamanımı böyle değerlendiriyorum. Ama şunu kabul ediyorum, bir kutu içinde kaldık ve çıkamıyoruz ne yazık ki. Çocukluğumda tahta arabalar yapar kayardık şimdi o bile uluslararası bir firmanın sponsorluğunda popüler hale geldi. Çocuklukta ki rengini kaybetti. İşin içine para ve tüketim hırsı girince serbest zamanlarımız farklılaştı. Keşke hep çocuk ve 90’larda kalsaydık.

Alınan görüşler bağlamında Anadolu Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık Anabilim Dalı öğretim üyesi Yrd. Doç. Dr. Bircan ERGÜN BAŞAK katkıları şu şekilde oldu:

“Katılımcıların değerlendirmelerine baktığımda oyun salonlarına gitme nedenlerini sadece aile baskısı ile açıklamak yeterli değil. Özellikle yaşı küçük olanlar ile büyük olanlar arasında bir farklılık dikkatimi çekti. Yaşı küçük olanlar zaten teknoloji kuşağı ve ergenlik de işin içine girince aileden kaçış ön plana çıkıyor ancak yaşı büyük olanlar şimdiki sosyalleşme olanakları ile geçmişi kıyaslıyor. Bunlar teknolojik gelişmelerle birlikte ortaya çıkan değişimden çok memnun değiller ancak uyum sağlama zorunluluğu duyuyorlar.”

Başak’ın katılımcılarla ilgili görüşleri ise sırasıyla şu şekilde:

Erkek 16 Lise: Ailenin beklentilerinden kaçış ve oyun oynama alışkanlığı bir arada.

Erkek 21 Üniversite: Teknoloji çağında sosyalleşme ihtiyacını karşılama yolu, teknoloji çağında internet ortamında sosyalleşmenin bir zorunluluk haline gelmesi, teknoloji kültürüne adapte olma zorunluluğu.

Erkek 19 Üniversite: Günlük yaşamındaki stres faktörlerinden uzaklaşma yolu olarak görüyor.

Kadın 22 Üniversite: Günlük yaşamındaki stres faktörlerinden uzaklaşma yolu olarak görüyor.

Erkek 20 Üniversite: Sosyalleşme seçeneğinin sınırlı olması, teknoloji çağında internet ortamında sosyalleşmenin bir zorunluluk haline gelmesi, teknoloji kültürüne adapte olma zorunluluğu.

Erkek 19 Lise Mezunu: İnternetin kendisine gerçek yaşamdan farklı, gerçek yaşamda cesaret edemeyeceği bir kimlik sağlaması.

Erkek 23 Üniversite: Özgürlük arayışı ve stresten uzaklaşma.

Kadın 17 Lise: Ödevlerini yaptıracak kişilere ulaşma aracı.

Erkek 15 Lise: İşlevsel olmayan aile (sevgi, ilgi, fizyolojik ve psikolojik gereksinimleri karşılamayan anne babalar) ortamından kaçış.

Erkek 26 Yüksek Lisans: . Teknoloji çağının getirdiği yeniliklere uyum sağlama zorunluluğu.

Murathan Birinci

Murathan Birinci

1989 yılında Rize'de doğdu. İlköğretimi Rize Kurtuluş İlköğretim Okulu, Liseyi Rize Hasan Sağır Lisesi'nde tamamladı. Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nden 2014 yılında mezun olmasının ardından aynı üniversitede Gazetecilik Yüksek Lisans eğitimine devam etmektedir.
Murathan Birinci

Latest posts by Murathan Birinci (see all)

Paylaş:
Murathan Birinci

Murathan Birinci

1989 yılında Rize'de doğdu. İlköğretimi Rize Kurtuluş İlköğretim Okulu, Liseyi Rize Hasan Sağır Lisesi'nde tamamladı. Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nden 2014 yılında mezun olmasının ardından aynı üniversitede Gazetecilik Yüksek Lisans eğitimine devam etmektedir.

Bir Cevap Yazın